دخـــــــــتـــــــــرکـــــــــ تـــــــنــــــــــهـــــــــــــــــا

هــــیــــس گــــوش کـــــن یـــــکــــی داره گــــریــــه مــــیــــکــــنــــه...

 

 

 

دیروز...

 

 

باز باران با ترانه              با گوهر های فراوان

 

میخورد بر بام خانه...

 

و اما امروز...

 

باز باران بی ترانه...باز باران با تمام بی کسی های شبانه...میخورد بی نشانه...میزند با نشانه...باز می اید صدای چک چک غم...باز ماتم باز هم من؟

 

یادم ارد ارزوهائی محنت و غم...باز میگویم چرا کم؟پشت ان سیمای زیبا...در پس گفتار بی ما...مهر مطلق من انا الحق!!باز میگوید صبوری کن به نا حق...

 

التهاب بی تو بودن روزها بی تو...در پس شبهای بی من...باز نفرین...

 

باز اصرار...بااز انکار...نمیدانم...نمیفهمم...

 

کجای قطره های بی کسی زیباست...؟

 

نمیفهمم...چرا مردم نمیفهمند چرا

 

+نوشته شده در شنبه 09 اسفند 1393ساعت20:23توسط dokhtaraktanhacom | |

 

سلااام.سلام به خدایی که دوستی را در نگاه و اشنایی را در لبخند و غریبی را در غربت و جدایی را در اشک افرید زندگی یک خاطره است و جدایی قانون طبیعت

 

بیا تا قانون شکن باشیم!

 

-----          -----          -----      -----

 

حضرت ادم وقتی از بهشت بیرون می رفت

 

خدا گفت=نازنیم ادم با تو رازی دارم...

 

اندکی بیشتر ای...

 

ادم ارام ونجیب امد پیش...!!!

 

زیر چشمی به خدا مینگریست...

 

دل انگار گریست...!!

 

گفت= نازنیم ادم قطره ای ز چشمان خداوند چکید...

 

یاد من باش که بس تنهایم...بغض ادم ترکید...

 

گونه هایش لرزید

 

به خدا گفت من به اندازه ی گل های بهشت...من به اندازه ی عرش...نه...نه...به اندازه ی تنهاییت ای هستی من دوستت دارم...!!

 

ادم کوله اش را برداشت...

 

خسته و سخت قدم برمیداشت...راهی ظلمت پرشور زمین زیر لبهای خدا را شنید...نازنینم ادم...

 

نه به اندازه ی تنهایی من..نه به اندازه ی گلهای بهشت...که به اندازه ی یه دانه گندم تو یادم باش!...

 

+نوشته شده در شنبه 09 اسفند 1393ساعت20:19توسط dokhtaraktanhacom | |