دخـــــــــتـــــــــرکـــــــــ تـــــــنــــــــــهـــــــــــــــــا

هــــیــــس گــــوش کـــــن یـــــکــــی داره گــــریــــه مــــیــــکــــنــــه...

 

حضرت ادم وقتی از بهشت بیرون می رفت

 

خدا گفت=نازنیم ادم با تو رازی دارم...

 

اندکی بیشتر ای...

 

ادم ارام ونجیب امد پیش...!!!

 

زیر چشمی به خدا مینگریست...

 

دل انگار گریست...!!

 

گفت= نازنیم ادم قطره ای ز چشمان خداوند چکید...

 

یاد من باش که بس تنهایم...بغض ادم ترکید...

 

گونه هایش لرزید

 

به خدا گفت من به اندازه ی گل های بهشت...من به اندازه ی عرش...نه...نه...به اندازه ی تنهاییت ای هستی من دوستت دارم...!!

 

ادم کوله اش را برداشت...

 

خسته و سخت قدم برمیداشت...راهی ظلمت پرشور زمین زیر لبهای خدا را شنید...نازنینم ادم...

 

نه به اندازه ی تنهایی من..نه به اندازه ی گلهای بهشت...که

 

به اندازه ی یک دانه گندم...تو فقط یادم باش...

 


+نوشته شده در سه‌شنبه 26 اسفند 1393ساعت12:25توسط dokhtaraktanhacom | |